شعر فارسی آیات غمزه

قسم به مشت گره کرده‌ات که فریادیم

سیدمهدی حسینی — Thu, 09 Apr 2026 22:59:00 GMT

هنوز قلب من از عشق، از تو سرشار است
به درد بی‌تویی این‌روزها گرفتار است

به شوق آن لبخندی که روزی‌ام کردی
دلم شکفته و صد جان به تو بدهکار است

جهان خاطره‌ها بود با تو بی تکرار
جهان من پس از این روی دور تکرار است

خبر رسید که: رهبر... خبر نوشت شهید...
گذشت چله‌ای و باورش چه دشوار است...

خبر شکستن آیینه زیر بارش سنگ
خبر خمیدن من زیر پتک اخبار است

خبر عمیق‌تر از بُهت بود و ویران‌تر
خبر که زخم جگر شد، هنوز خونبار است

پس از تو پنجره‌ها چشم‌های ابرآلود
سیاه‌پوش تو شب، تا سحر عزادار است

سلام نفس زکیه که مطمئنه شدی،
و مرگ غیر شهادت برای تو عار است

حماسه‌ی تو شهادت، شهادت تو عروج
و رستخیز هزاران هزار عمار است

نه بال مرگ به اوج شهادت تو رسید،
نه مرگت از سر کفار، دست‌بردار است!

قسم به مشت گره کرده‌ات که فریادیم
که مجتبای تو هم، حیدر است و کرار است

سلام ای لب قاریِ والضُحی رمضان
بیا که شعر رطب هست و وقت افطار است...

کدام چله‌ی اشکم جواب خواهی داد؟
که قطره‌قطره‌ی این شعر در کلنجار است

دلم شکسته‌تر و منتظرتر از دیروز
چقدر پنجره چشمم به تو بدهکار است

امیدوار بمانم که باز می‌آیی
کدام نیمه‌ی ماه است، وقت دیدار است؟

حماسه بود و غزل بود، چله‌ای که گذشت
پس از تو چشم زمانه، همیشه بیدار است

چقدر واژه که چون بغض در گلویم ماند
چقدر کودک مضمون که زیر آوار است...

آه ای دماوند! ای دماوند! ای دماوند!

حسن صنوبری — Thu, 09 Apr 2026 13:35:00 GMT

(قصیده‌ای در چهلمین روز عزای رهبر شهید ایران)

شال شفق بر برف‌هایت سرخی افکند؟
یا که نسیمی، لاله در پایت پراکند؟

کاینگونه در خون غوطه‌خوردی چون شقایق
آه ای دماوند! ای دماوند! ای دماوند!

از چه به‌وقتِ قتل خود خاموش ماندی؟
«آتشفشان قهر ملت‌های در بند»!

ای تکیه‌گاهِ میهنم، ای قلهٔ نور
پشت‌وپناهِ مردم ای پیر خردمند

باور نمی‌آید مرا ای کوه نستوه
قتل تورا، عاشق‌ترین مرد خداوند

//
شد اربعین، هنگام اشک است و شکایت
شد اربعین، هنگامهٔ سوگ است و سوگند

ای بعد تو هم‌صحبتِ طولانی‌ام: اشک
ای بعد تو در خانه‌ام بیگانه: لبخند

تا صبحِ سرخِ انتقام، ای وتر موتور!
مردان تو از مرگ خونین سرنتابند

هرچند کشتیم از زمین‌ْشان دسته‌دسته
وانداختیم از آسمان فروندفروند

هستیم در میدانِ این رزمِ نهایی
تا جای پا، سر را، به خاک ما بکوبند

//
شد اربعین ای ماه‌ها بی تو محرم
آه ای تمام سال در داغ تو اسفند

اسفند و... آه از آن بهار سربریده
اسفند و... آه از این عزای بی‌همانند

ای آبروبخشِ خلیج فارس امروز
باید بگریم در غمت ارونداروند

هرشب که می‌آید صدایش، تلخ گویم:
آیا کجا بودی در آن صبح ای پدافند؟

در خواب بودی که ولی را تشنه کشتند؟
اینک مرا بگذار با آوار آفند...

//
شد اربعین، شد موسم اندوه و فریاد
شد چلهٔ میرِ شهیدانِ برومند

آن رسته از دنیای دون، آن خسته از دهر
آن بسته بر پیشانی از خورشید سربند

آن پاک‌بازِ سرفرازِ صاحبِ راز
سردارِ با فرجامِ خونین گشته خرسند

آن در نجاتِ کودکان جنگیده بسیار
در قتلگاهش رفته با فرزند دلبند ...

در سوگ او با پرچم ایران بیایید
شد اربعینِ رهبر ایران، دماوند!

سیمرغ در این سرزمین پرباز کرده‌است

راضیه جبه داری — Mon, 06 Apr 2026 14:09:00 GMT

خون پیمبر زاده ای اعجاز کرده‌است
راه عبور از آسمان را باز کرده‌است

الله اکبر از سرود فتح قومش
فتحی که دنیا را پر از آواز کرده‌است

از قله انسانیت می‌گفت و خونش
پایان استعمار را آغاز کرده‌است

مشت گره کرده به هم پیوند مان داد
همبستگی این قوم را ممتاز کرده‌است

خشم مقدس در رگ هر شهر جاری‌ست
حتی خیابان را شگفتی ساز کرده است

ما از پریدن هیچ پروایی نداریم
سیمرغ در این سرزمین پرباز کرده‌است

ما را خدا با خون او مبعوث کرده
خون پیمبر زاده ای اعجاز کرده‌است

عزم حسین‌وار تو را هیچ‌کس نداشت

افشین علاء — Sat, 04 Apr 2026 16:57:00 GMT

ای سرو! سایه‌سار تو را هیچ‌کس نداشت
آرامش و وقار تو را هیچ‌کس نداشت

در قحطی یقین و شبیخون خستگی
ایمان استوار تو را هیچ‌کس نداشت

هر سوی این دیار گهرخیز پاک را
گشتم ولی عیار تو را هیچ‌کس نداشت

در عزم، هم‌رکاب تو عالم به خود ندید
در رزم، پشتکار تو را هیچ‌کس نداشت

هم بی‌شمار دشمن بدخواه داشتی
هم خیل دوستدار تو را هیچ‌کس نداشت

عمری در اوج بودی و مظلوم زیستی
هرچند، اقتدار تو را هیچ‌کس نداشت

مانند آبشار روان از ستیغ کوه
چشمان اشک‌بار تو را هیچ‌کس نداشت

جز کشته‌گان تشنه‌لب دشت کربلا
اصحاب جان‌نثار تو را هیچ‌کس نداشت

در انتخاب راه سعادت به مرگ سرخ
عزم حسین‌وار تو را هیچ‌کس نداشت

آه ای سرود ملی ایران صدای تو!

مرضیه براتی — Fri, 03 Apr 2026 16:07:00 GMT

ای خشم رودهای خروشان صدای تو!
جوش و خروش تندر و طوفان صدای تو

دشمن، خیال کرده تو را می‌کشد ولی
پیچیده در میانهٔ میدان صدای تو

در شعله‌های آتش نمرود، زنده‌ای
می‌آید از میان گلستان صدای تو

در آسمان نشسته‌ای و موج می‌زند
از شهر و روستا و خیابان صدای تو

آتش زدند خیمهٔ نورانی تو را
خاموش می‌شود مگر این‌سان صدای تو؟

خشم تو بر زمین زده دیو سپید را
ای نعره‌های رستم دستان صدای تو!

پیچیده در تمام جهان، شرق تا به غرب
از مادرید تا دل تهران صدای تو

سمت کدام قله، جهان را صدا زدی؟
افکنده ترس در دل شیطان صدای تو

ای عشق جاودانه که در سینه می‌تپی!
آه ای سرود ملی ایران صدای تو!

آری شهید زنده‌ٔ ما! زنده‌تر شدی

علی حاجی محمدی — Thu, 02 Apr 2026 03:37:00 GMT

یک‌‌‌ یک پرنده شد همه‌ٔ خنده‌های تو
از آسمان شنیده شد امشب صدای تو

باران گرفته است ببین چشم آسمان
می‌ریزد اشک نم‌نم خود را برای تو

مانده‌ست بی‌قرار تو عمّامه‌ات هنوز
دلتنگ دوش توست کماکان عبای تو

ای کوه صبر! زخم‌زبان‌ها تمام شد
ای غصه‌های خلق، همه آشنای تو

در ذهن شهر تا به ابد قاب می‌شود
بهت و غرور و گریه‌ٔ ما در عزای تو

سربند «یا حسین» به سر بسته کودکی
آمد به جنگ حرمله در کربلای تو

دشمن خیال کرد که رفتی، تمام شد
از نو شروع شد همه‌ٔ ماجرای تو

آری شهید زنده‌ٔ ما! زنده‌تر شدی
ماندی و مستجاب شد آخر دعای تو

ماییم و راه روشن‌ تو بعد از این «امین»
با ماست در نهایت شب‌ها خدای تو

گرفته بود به زیر عبای خویش وطن را

لیلا علیزاده — Mon, 30 Mar 2026 16:17:00 GMT

رسیده است دعایش به آسمان اجابت
چه چاره است به‌جز این، سفر به‌ خیر و سلامت

تمام عمر شریفش جهاد بود و در آخر
رساند زندگی‌اش را به ایستگاه شهادت

چه ساده بود گلیمش، چه ساده بود عبایش
چقدر در همه عمرش، غریب بود به غایت

نداشت واهمه از هیچ‌کس... به غیر خدایش
همیشه داشت به جد شهید خویش شباهت

گرفته بود به زیر عبای خویش وطن را
که بود پرچم این خاک دست او به امانت

پناه مردم خود بود و بی‌پناه ولی رفت
چگونه رفتنش این را، چه خوب کرد روایت

قرار بود که با او نماز عید بخوانیم
قرار بعد بماند برای صبح قیامت

اگرچه فاصله‌ها بود بین عاشق و معشوق
رسید آخر قصه به آرزوی زیارت

پس از تو طنین صدای تو هست

محمدرضا ترکی — Mon, 30 Mar 2026 10:53:00 GMT

اگر تو نباشی خدای تو هست
بر این جاده‌ها ردّ پای تو هست

چه آرامشی در صدای تو بود
پس از تو طنین صدای تو هست

به دامان سجّادۀ ساده‌ات
نسیم خوش گریه‌های تو هست

بر آن جای خالی اگر نیستی
به دل‌های غمدیده جای تو هست

یقین غافل از حال ما نیستی
دعاهای حاجت‌روای تو هست

در این تن سپردن به تقدیر دوست
رضای خدا و رضای تو هست

ما وارثان خون گلویی بریده‌ایم

سجاد سامانی — Sun, 29 Mar 2026 13:22:00 GMT

نامش بلند باد که مانند دلبرش
لب‌تشنه بود و غرقه به خون گشت پیکرش

یادآور دمی‌ست که فرق علی شکافت
گویا حسین بر سر نی می‌رود سرش

فرعونیان ز مشت گره کرده اش ملول
لرزید کاخ ظلم ز الله اکبرش

نیکان روزگار و دلیران کارزار
پیوسته‌اند از همه دنیا به لشکرش

سروی که سروها همه تعظیم می‌کنند
چون چشم می‌برند به قد صنوبرش

یاری کز او نمونه‌ی دیگر ندیده‌ایم
واحسرتا اگر که نبینیم دیگرش

خونش بزرگ بود و بزرگی به جا گذاشت
تاریخ می‌نویسد از این خون به دفترش

باید فَرَزدَقی بنویسد قصیده‌ای
من کیستم که شعر بگویم به محضرش؟

کو محتشم که مرثیه‌ای تازه سر کند؟
دعبل بیا و شعر بخوان در برابرش

آن پیر می‌فروش که مست حسین بود
ای کاش ساغری زده بودم به ساغرش

روزی در این مقام چو روز حسین نیست
شامی شبیه شام غریبان خواهرش

ما وارثان خون گلویی بریده‌ایم
جانها فدای عطر ضریح معطرش

وین ملتی که خامنه‌ای بود امید او
اینک دوباره خامنه‌ای باد رهبرش

ببخش دور نشستم ببخش دیر رسیدم

سیدعلی شکراللهی — Sat, 21 Mar 2026 14:00:00 GMT

بلند شو نفسی تازه کن امام شهیدم
امام تازه شهید ای بلند قد رشیدم

بلند شو که زمین زیر پات باز بلرزد
دلم به چشم تو قرص است ای تمام امیدم

برای درک حضورت چقدر چله نشستم
چقدر تا برسم زیر سایه ی تو دویدم

برای چفیه و انگشتر عقیق یمانی
چه فکرها که نکردم چه نقشه ها نکشیدم

زبان روزه نشستم دو بیت شعر بگویم
که بیت بیت برای غم تو جامه دریدم

نشسته ای به حنابستن محاسنت امشب
امام ریش سفید و عزیز روی سپیدم

رسیده بود به گودال قتلگاه تو خولی
ببخش دور نشستم ببخش دیر رسیدم

که هرچه خون داد زنده تر شد، چه انقلابی عجب نظامی

محمد رسولی — Fri, 20 Mar 2026 15:53:00 GMT

چرا نشستی دل رمیده؟ رسیده از یارمان پیامی
عجب خطوط بلند قدی، عجب بیانی، عجب کلامی

ز کوی او نامه‌ای رسیده، بخوان و بگذار روی دیده
به زخم دل‌های داغ‌دیده چه مرهمی شد، چه التیامی

دوباره آیینه‌ای ز یار و دوباره آن قد استوار و
دوباره هوهوی ذوالفقار و دوباره شمشیر بی نیامی

کهن ترین آیه‌ی جدیدم که تازه‌تر شد از او امیدم
ادامه‌ی رهبر شهیدم ادامه‌ی مرد ناتمامی

همان صلابت، همان درایت، همان شجاعت، همان هدایت
همان اصالت، همان ولایت، همان امامت، عجب امامی

پیام او بازتاب حزم و نشانه‌ای از شکوه و عزم و
به روی دوشش ردای رزم و به دست او پرچم قیامی

قسم به خون‌خواهی شهیدان، به مردم سرفراز ایران
دوباره مردی به قلب میدان رسیده با تیغ انتقامی

خروش موجیم رو به ساحل، میانه‌ی جنگ حق و باطل
بگو به اهریمن سیه دل نشسته‌ای در خیال خامی

پسر نمایانگر پدر شد، درخت اسلام پر ثمر شد
که هرچه خون داد زنده تر شد، چه انقلابی عجب نظامی

برایت سیل اشک دیده کافی نیست، اقیانوس!

فاطمه هاوشکی — Thu, 19 Mar 2026 08:34:00 GMT

کنارت بارش اندوه را باور نمی‌کردیم
شکستن از غمی انبوه را باور نمی‌کردیم

شب سیل سیاهی بود و طوفان بود و ما بودیم
نبودی، ماجرای نوح را باور نمی‌کردیم

نبودی، رد شدن از پهنهٔ امواج سرگردان
پی پیغمبری نستوه را باور نمی‌کردیم

انار سرخ خندان! دل پر از خون! لب پر از لبخند!
بدونت خندهٔ مجروح را باور نمی‌کردیم

برایت سیل اشک دیده کافی نیست، اقیانوس!
که ما هم سیل اشک روح را باور نمی‌کردیم

اگر چه سینه‌سرخانی فراوان پیش از این رفتند
ولی پرواز سرخ کوه را باور نمی‌کردیم

سنگینی بار امانت بود بر شانه‌های چون دماوندش

سارا رمضانی — Thu, 19 Mar 2026 08:30:00 GMT

لحنش، نگاهش، طرز لبخندش
آن اقتدار بی‌همانندش

در انتظار لحظه‌ی دیدار
مشتاق‌های آرزومندش

چشمان پرشور حسینیه
فرمایش شیرین‌تر از قندش

از راه حق می‌گفت با مردم
پیچیده در گوش جهان پندش

سنگینی بار امانت بود
بر شانه‌های چون دماوندش

وقتی که دشمن بیت او را زد
مشت گره کرده، پدافندش

سنگین و بغض آلود و طولانی‌ست
امسال با این آهِ اسفندش

می‌بالد ایران تا ابد بر او
بر قامت سرو تنومندش

او رفته اما راه او باقی‌ست
در گام‌های سبز فرزندش

حکایت علف هرزه و حکایت داس

افشین علاء — Thu, 19 Mar 2026 08:27:00 GMT

رسید مژده‌ به یاران ز پیر باده‌شناس
که گاه مستی و عیش است شکر و حمد و سپاس

چمن به مشک بیامیز و لاله روشن کن
به مژده‌ای که رسید از سلاله‌ی گل یاس

که انتقام شهیدان گرفت لشکر عشق
به شیوه‌ای که نمی‌یابمش مثال و قیاس

که کرد رخنه ز هر سو به سقف گنبد خصم
که بر فلاخن داوود ضربه زد ز اساس

چنان به گرز گران زد به کاسه‌ی سر دیو
که شد ز مغز تل‌آویو و غرب، هوش و حواس

که سوخت خرمن اهریمنان به آتش خشم
که دوخت بر تن ناپاک‌شان ز لرزه، لباس

حدیث دولت صهیون و ملک ایران است
حکایت علف هرزه و حکایت داس

دلا عنان به امین ده که قبل واقعه گفت:
"توراست معجزه در کف، ز ساحران مهراس!"

ما رستمِ بعد هفت خوانیم

احسان کاوه — Wed, 18 Mar 2026 07:47:00 GMT

ما ابر، نه، رعد بی امانیم
از فرط حماسه در فغانیم

ما شیرِ همیشه در کمینیم
ما تیرِ رهیده از کمانیم

ما رستمِ در مصاف دیویم
ما رستمِ بعد هفت خوانیم

با ما نپرید ای کلاغان!
سیمرغ بلند آشیانیم

از صحنه روزگار محوید
ما سروقدان‌ جاودانیم

هنگام ظهور نصر و فتح است
ما ملت صاحب الزمانیم

آقای شهید یادمان داد
تا سوره فتح را بخوانیم

با خون دل، آن دلیلِ دل‌دار
آموخت به ما که می‌توانیم

ای وارث سید شهیدان!
مختار تویی و ما کیانیم

شهنامه به آخرش رسیده
ما تازه شروع داستانیم

غبطه خوردم به شعر فردوسی، غبطه خوردم به شاعر مردم

نجمه پور ملکی — Mon, 16 Mar 2026 14:02:00 GMT

موج اول سریع و گسترده،
موج اول به خاطر مردم
مویه‌ی مادران مینابی،
باز آشفته ظاهر مردم

ساعت صفر حمله دشمن،
المیادین و الجزیره نوشت
جنگ ما گرچه جنگ منطقه‌ای است،
ربط دارد به سائر مردم

موج دوم نبرد شاهدها،
لحظه‌ی سرنگونی هرمس
ایستاده خدای خامنه‌ای،
در خیابان مجاور مردم

قوطی شیرخشک بی‌طرف است،
آب شیرین کجای این هدف است
در پی هر جنایت جنگی،
شعله‌ور شد ذخائر مردم

موج سوم صدای آژیر است،
در اراضی مرگ اشغالی
می‌رسید از اصابت موشک،
شادمانی وافر مردم

بعدِ کشتار دخترانه قرن،
بر فریب مذاکره بر جنگ
اپستینی نگاه می‌کردند،
رهبران معاصر مردم

موج پنجم دعا و سوره فتح،
همزمان در مساجد کشور
اجتماع شبانه‌ی خودجوش،
زنده‌تر شد شعائر مردم

ما به معنای واقعی کلام،
در غم رهبری عزاداریم
لیک جنس عزای ما زیباست،
زینبی قلب صابر مردم

موج هشتم به روی دشمن‌ها،
باز کرده در جهنم را
با رجزهای حیدر کرار،
با خداوند قادر مردم

موج ده بی‌نظیر و کوبنده،
هم شگفتانه بود و طوفنده
بر زمین لاشه‌های جنگنده،
مرهم قلب شاکر مردم

موج شب‌های قدر نزدیک است،
بیعت انقلابی ملت
مجتبی مشت خود گره کرده،
رهبر حی و حاضر مردم

آسمان شمال بارانی،
آسمان جنوب طوفانی
کو خبرهای قشم، ابوموسی،
نخل‌های جزائر مردم

این صدای امیرموسوی است،
این صدای علیِ شمخانی است
آفرین بر صلابت شهری،
آفرین بر عشایر مردم

موج بیستم فرار آبراهام،
مین‌گذاری تنگه هرمز
تنگسیری، شکارچی هر شب،
سوره نصر و ناصر مردم

موج سی لحظه‌های طوفانی است،
وعده‌ی صادق خیابانی است
خون ناو دنا به جوش آمد،
در تمام معابر مردم

موج‌های چهلم دریا،
بس پشیمان‌کننده می‌آید
می‌رسد قدر و نور و خرمشهر،
از تمام بنادر مردم

موج پنجاه و پنج نوبت کیست؟
رمز موشک، امام خامنه‌ای است
از همان صبح شنبه پیدا نیست،
برنگشته مسافر مردم

موج بعدی قیامِ چندم بود؟
شهر تهران پر از تلاطم بود
روز قدسی که روز مردم بود،
گشته خمپاره زائر مردم

موج آخر صدای نقّالی است،
نقل شور و حماسه‌ی آرش
غبطه خوردم به شعر فردوسی،
غبطه خوردم به شاعر مردم

ببین طلیعۀ آن صبح ماندگار رسید

اعظم سعادتمند — Mon, 16 Mar 2026 13:52:00 GMT

پس از عبور شب تلخِ انتظار، رسید
پیام یار رسید و سلام یار رسید

فرونشست غباری که غم به‌پا می‌کرد
مرام‌نامۀ باران به این دیار رسید

قلم اگرچه که در اشک و خونِ دل زده بود
از آن خطوط ولی نغمۀ بهار رسید

به گوش دوست، غزل‌خوان و مهربان و لطیف
به گوش خصم، رجزخوان و استوار رسید

میان لشکر دشمن دوید و کشته گرفت
صدای او که پر از موج انفجار رسید

بخوان! بخوان! وطنِ از جراحت آکنده
بخند! مرهم هر زخم نابکار رسید

نوید فتح و بشارت می‌آید از همه‌سو
ببین طلیعۀ آن صبح ماندگار رسید

این ناجیان، آن جانیانِ اِپْسْتین هستند

راضیه مظفری — Sun, 15 Mar 2026 13:47:00 GMT

تاریخ را خواندیم... تکرار حکایت‌هاست
جنگ است؛ اما بیش از آن، جنگ روایت‌هاست!

جنگ روایت چیست؟ در یک جمله این حرف است
کذب است اما ظاهرش صادق‌ترین حرف است

جنگ روایت پنجه‌ها را دست یاری خواند
با رنگ‌هایش زاغ را جای قناری خواند

ابلیس‌ها با روی انسان جلوه می‌کردند
آب دهان بودند و باران جلوه می‌کردند

اشک یتیم است اینکه شیطان جای آب آورد
در تشنگی‌ها استکان‌های سراب آورد

در زندگی هر کس که حق را دید و حاشا کرد
با عینک دشمن جهانش را تماشا کرد!

دشمن به دشمن مافیا، هرجای این شهر است
جامی که دستت داده‌اند این بار هم زهر است!

گفتی شرابند استکان‌هایی که نوشیدی
اما بدان خون است آن‌هایی که نوشیدی!

تاریخ را خواندیم، تکرار حکایت‌هاست
جنگ است، اما بیش از آن جنگ روایت‌هاست

در چشم ما شب را به جای روز جا میزد
ابلیس بود و خویش را دلسوز جا میزد

افسوس عمر آدم و حوّا به غم طی شد
نام هوس‌های پس از آن، گندم ری شد

جنگ روایت کینه‌ها نسبت به هابیل است
جنگ روایت وسوسه در گوش قابیل است

تحریف باعث شد حقیقت بی‌اثر باشد
فرزند نوح از هرچه حیوان پست‌تر باشد

تحریف، ابراهیم را در شعله می‌انداخت
با دست مردم کوهی از هیزم بنا می‌ساخت

تحریف‌ها خشکی و دریا را عوض می‌کرد
در چشم‌ها فرعون و موسی را عوض می‌کرد

پیغمبر ما را همین تحریف، ساحر خواند
یک روز ساحر خواند و روز بعد شاعر خواند!

تاریخ را خواندیم... تکرار حکایت‌هاست
جنگ است؛ اما بیش از آن، جنگ روایت‌هاست!

دینْ خوب، وقتی قطره‌ای از سیلشان باشد
دینْ خوب، تا آنجا که باب میلشان باشد!

جنگ روایت چیست؟ حقی بین باطل گم!
وقتی سرابی دیده شد جای غدیر خم

دزدیده شد این حق سرِ دنیای فانی... آه
آه از فلانی و فلانی و فلانی... آه...

اسلام را گفتند از اسلام خارج بود!
جنگ روایت، حاصلش جنگ خوارج بود

ای گل! کلامت را خَسی پاسخ نخواهد داد...
دیگر سلامت را کسی پاسخ نخواهد داد

دیگر نمازت را کسی باور نخواهد کرد!
پرواز تو چشم کسی را تر نخواهد کرد!

جنگ روایت چیست؟ آن جنگی که وجدان باخت
وقتی برای فاطمه مرگی طبیعی ساخت!

جنگ روایت بر حقیقت خاک می‌ریزد
درهم به پای شاعر هتاک می‌ریزد!

عالم به فرمانِ معز المومنین بوده‌ست
اما سپاهش مارها در آستین بوده‌ست

تحریف‌ها از دوست، از دشمن عیان میشد
تحریف‌ها هم زخم، هم زخم زبان میشد

جنگ روایت بود... تنها بود... تنها بود...
سهمش فقط خون جگر از مال دنیا بود

قرآن سرِ نیزه‌ست، وای از این مسلمانی!
وقتی سری قرآن به لب آمد به مهمانی...

جنگ مسلمانان و او جنگ روایت بود
جنگ روایت کشتنِ با قصد قربت بود!

جنگ روایت از الف تا قامتِ دال است
جنگ روایت هلهله در بین گودال است

تاریخ را خواندیم... تکرار حکایت‌هاست
جنگ است؛ اما بیش از آن، جنگ روایت‌هاست!

جنگ روایت، فتنه در فتنه پی جنگ است
آیینه‌ی من! سنگ شو تا دشمنت سنگ است!

دشمن ته خط است و این را خوب می‌داند
او باخته اما تو را مغلوب می‌خواند

دشمن که ممکن نیست دامش بی‌طمع باشد
حاشا اگر گرگی سلامش بی‌طمع باشد

دشمن برایت صبح فردا را نمی‌بیند
جنگ روایت قدرت ما را نمی‌بیند!

چوپان گله، گرگ‌های در کمین هستند
این ناجیان، آن جانیانِ اِپْسْتین هستند

هرکس به ایران دست برد، از زندگی سیر است
دنیا بداند! لقمه‌ی ایران گلوگیر است!

این شعرها آیینی‌اند و راوی فتحند
مردم همه آوینی‌اند و راوی فتحند

هر چند از کوچ عزیزان غم فراوان بود
رفتند و باران بود و باران بود و باران بود

ایران من همواره خونخواه سیاوُش باد
ما را بخوان! این شاهنامه آخرش خوش باد!

محکم قدم بردار! فتح قله نزدیک است
«انا فتحنا» را بخوان، هنگام شلیک است

تاریخ را خواندیم... تکرار حکایت‌هاست
جنگ است؛ اما بیش از آن، جنگ روایت‌هاست!

دست؛ رازی‌ست برملا نشده

مسعود یوسف پور — Sun, 15 Mar 2026 13:44:00 GMT

به بهانه دست گره کردۀ رهبر شهیدم...

دست؛ رازی‌ست برملا نشده
مثل آئینه‌ای که ها نشده

دست از پنج تن نشان دارد
مشت او نزد خلق وا نشده

دست تا بیعت علی نرود
حق تعالی از او رضا نشده

ننگ و نفرین به هر که ظهر غدیر
دست در دست مرتضی نشده

پای حَجاج سر نهد آنکه
دستبوسِ امیر ما نشده

از یدالله انبیا گفتند
حق مطلب هنوز ادا نشده

خاک ما زنده از شهیدان است
روی آب این بنا، بنا نشده

دست ما مردمِ ابالفضلی
با امان‌نامه آشنا نشده

دستی از دهر در وفای به عهد
چون علمدار کربلا نشده

دست او را برید دشمن و دید
دستش از پرچمش جدا نشده

گفتم از دست، خوب گوش کند
هر که آگه ز ماجرا نشده

رهبری داشتیم؛ می‌گویند
مشتش از اقتدار وا نشده

رهبری داشتیم، از قرآن
دست مجروح او رها نشده

ید بیضا سیاهه‌ای‌ست عیان
نامۀ تا هنوز تانشده

بنویسید آن ولیِ خدا
همرهِ هیچ کدخدا نشده

بنویسید آن کلیمِ نبرد
لحظه‌ای دست بر عصا نشده

دستِ او می‌زند صدا اکنون
هیچ بانگی چنین رسا نشده

رفت و افسوس می‌خورم با خون
دست ما دوستان حنا نشده

که بی خدا به خدا می‌برد پناه از ما

مسعود یوسف پور — Sun, 15 Mar 2026 13:38:00 GMT

چه مانده؟ پلک تر و جامۀ سیاه از ما
و ما که بعد شما زیستیم...آه از ما

کجاست مدفن پاک شما؟ چه باید گفت؟
اگر نسیم بپرسد به اشتباه از ما

امام قافله! نزدیک قله‌ها بودیم...
نمی‌شدید جدا کاش بین راه از ما

چنان به داغ شما گرم انتقام شدیم
که مرگ می‌طلبد دشمنِ تباه از ما

چنان شرار دل افکنده‌ایم بر عالم
که بی خدا به خدا می‌برد پناه از ما

به حق آن سفرِ جمکرانِ آخرتان
همان که ساخته چشم انتظارِ ماه از ما:

دعا کنید که آمادۀ ظهور شویم
که برندارد امام زمان نگاه از ما!

به مشت خویش گره زد پیام آخر خود را

رضا یزدانی — Sun, 15 Mar 2026 13:36:00 GMT

برای داغ تو ای مرد
هنوز گریه نکردم
به سوگ هم نَنِشستم
که از تو یاد گرفتم
میان جنگ، نَگِریَم...
-وگرنه بی‌تو شکستم-

تو قاب عکس نبودی
که کنج طاقچه‌ عمری
پر از غبار بماند
تو رودِ در جریانی
که تا همیشه‌ قرار است
ادامه‌دار بماند

دل شکسته‌ی این خاک
به جانِ دردشناس و
غم‌آشنای تو گرم است
بخند مثل همیشه
که قلب خسته‌ی ایران
به خنده‌های تو گرم است

به پاس خون عزیزت
نصیب دشمنت اینک
شکست پشت شکست است
به لطف غیرت مردم
در آن صفوف پریشان
هزار کشته نشسته‌ است

غرورِ کاذب دشمن
اگر هنوز سر پاست
به زور و ضربِ رسانه‌است
که غرب، غرب ریا و
که غرب، غرب دروغ و
که غرب، غرب رسانه‌است

بزرگ اوست که حالا
به رخ کشیده به دنیا
شکوه باور خود را
به زیر آتش و آوار
به مشت خویش گره زد
پیام آخر خود را

که من شاگرد مکتب‌خانۀ خون شهیدانم

هانیه فرداد — Sun, 15 Mar 2026 13:19:00 GMT

نگاهت می‌کنم از پشت قاب خیس چشمانم
برایت باز در کنج خیالم شعر می‌خوانم

چگونه زندگی را بی تو باید بردباری کرد؟
که من دنیای بعد از رفتنت را هم نمی‌دانم

شبی بارانی از اشک غم سیدعلی هستم
شبی طوفان عزمِ مکتب پیر جمارانم

تو رفتی و ترک برداشت بغض بر گلو مانده
از آن ساعت شبیه رعدم و لبریز بارانم

به پایت عهد جان بستم شبیه روز عاشورا
که من شاگرد مکتب‌خانۀ خون شهیدانم

شنبه، "غروبِ جمعه‌ترین روزِ هفته" است!

عباس جواهری رفیع — Sun, 15 Mar 2026 13:12:00 GMT

پیش منی که هستی‌ام از دست رفته است
شنبه، "غروبِ جمعه‌ترین روزِ هفته" است!

بی تو چقدر ثانیه‌ها طول می‌کشند
بی تو چقدر ساعت من خواب رفته است

تکرار می‌شویم، شروعی دوباره را
هر شنبه ترجمان غمی نوشکفته است

حسی برای زندگی تازه نیست؛ نیست
پای دلم برای دویدن گرفته است

هر شنبه بدون تو آغاز مُردگی است
تکرار داغ‌های عمیق نگفته است

لوای خشم بر دوش و به لب لا... آه... الا... آه...

مرتضی کریمی قهفرخی — Sun, 15 Mar 2026 11:53:00 GMT

سحر برخاستم ناگاه، امّا، آه... امّا، آه...
خبرها را شنیدم: آه... تنها: آه... تنها: آه...

نگاهم رفت سویی، آه! تیری سهمگین آمد...
شبیخون بود و داغ افزود بر بخت من و ما... آه...

من و گنجشک‌ها خاموش و روشن بود فانوسی
که جانش داشت آغوش غمی غرق تماشا... آه...

نگاهم غرق این اندوه انبوه، این غم بشکوه،
لوای خشم بر دوش و به لب لا... آه... الا... آه...

نسیمی ناملایم می‌وزید آن صبح در کوچه
یتیمی داد می‌زد: آه، بابا... آه، بابا... آه...

خدایا! کیستند این سایه‌های شوم نامفهوم؟
که می‌بارند بر آیینه‌ها زنگار ظَلما، آه...

از این مردم چه می‌خواهند نامردم، نمی‌دانم...
به شادی‌مان روان دارند دریا پشت دریا «آه»

شنیدم پایکوبی کرده‌اند ابلیسیان سرمست!
به مرگ خویش می‌رقصند! می‌دانند امّا؟ آه...

دمِ ما تیرِ «أعتدنا» و در هنگامه می‌بارد
«رُجوماً لِلشَّیاطین» از زمین تا آسمان‌ها «آه»

زمین خاک است و افسرده‌ست و پژمرده‌ست و دل‌مرده‌ست
سلحشورا! صبورا! پاک‌نورا! بال بگشا! آه...

تو را از پای می‌اندازد این پایین‌‌نشستن‌ها
تو بی‌پایان برو، بالاتر از بالا، برو تا آه!

مرا امّا مبر از یاد! آه! ای تا ابد در یاد!
تو آنجا ماه می‌جویی، من اینجا، آه... اینجا، آه...

سوگ امام آینه‌ها هم حماسی است

محمدحسین انصاری نژاد — Tue, 10 Mar 2026 10:43:00 GMT

هرچند بر قبیله جراحت رسیده است
دست دعایشان به اجابت رسیده است

گفتند بر جنازۀ خورشید عدّه‌ای
ای قوم بی‌ستاره! قیامت رسیده است

گفتند با هجوم ملخ‌های آتشین
سهم شما مزارع آفت‌رسیده است

گفتند ابن سعد، حوالی ملک ری
ناگاه با تمام شقاوت رسیده است

قد راست کی کنید شما؟ چون هزار بار
زخم تبر به نخل ولایت رسیده است

انگار وقت واقعه پیغمبری به کوه
با سوره‌سوره زخم به بعثت رسیده است

گفتند رفته‌رفته به بن‌بست می‌رسند
از بس بر این قبیله مصیبت رسیده است

ای سر! پس از امام به گردن چه می‌کنی؟
برخیز! وقت ترک سلامت رسیده است

الّا به روی نیزه سری سرفراز نیست
ای سیب سرخ! وقت شهادت رسیده است

سوگ امام آینه‌ها هم حماسی است
این‌گونه از امام اشارت رسیده است

آمد امیر قافله و جمله خصم را
قدر هزار زلزله وحشت رسیده است

امشب بخوان روایت صبح قریب را
امشب از آفتاب روایت رسیده است

تا روز حشر بر سر ما سایه‌گستر است
این خلعت خدا که به امّت رسیده است

آیینه‌ای‌ست یکسره از سیدالشهید
وقت طلوع آن قد و قامت رسیده است

امشب خبر کنید فقیهان شهر را
چون موسم بهار فقاهت رسیده است

با «صاحب جواهر» از این جاده، صبح‌دم
سرشار از جواهر حکمت رسیده است

انگار مست خاطره از جادۀ سلوک
دستش به روی شانۀ «بهجت» رسیده است

از یمن ذکر نیمه‌شب است و دعای صبح
از فرش اگر به عرش زعامت رسیده است

بنگر هلا ورق‌ورق اردیبهشت را
ای باغ زرد! فصل طراوت رسیده است

آواز ارجعی‌ست پیاپی به گوش ما
بر دل طنین آیۀ رجعت رسیده است

هر گل به شوق بشکفد امشب محمدی‌ست
هر گل که گرم مشق سیادت رسیده است

می‌بینم از سلوک گل سرخ، ناگهان
با شال سبز کشف و کرامت رسیده است

دریا به غیر فلسفۀ اتحاد نیست
دریاست کثرتی که به وحدت رسیده است

این وارث قبیلۀ خورشید مجتباست
ای اهل قبله! لحظۀ بیعت رسیده است

این تیغ حیدر است که در دست مجتبی
با جوهر شکوه و صلابت رسیده است..

بر دست‌های تفرقه‌اندیشِ پیش رو
هر دم هزار مرتبه لعنت رسیده است..

در هر دلی چراغ ولای تو روشن است
بی‌شک به شاهراه هدایت رسیده است

لبنان به شوق، «نصر من الله» بر لبند
عطر هزار آیۀ نصرت رسیده است

ما را به سوی خیمۀ موعود می‌بری
چون از امام عصر عنایت رسیده است

اشکم بر این قصیده چکیده‌ست بیت‌بیت
نم‌نم به قصد عرض ارادت رسیده است

چقدر فاصله دارد غم تو با اندوه

علی محمد مودب — Mon, 09 Mar 2026 17:03:00 GMT

چگونه گریه کنم ای حماسه در سوگت؟
که یاد تو همه صبر و صلابت است و شکوه

چقدر داغ تو آهنگ نینوا دارد
چقدر فاصله دارد غم تو با اندوه

نمی‌توان ز تو گفتن مگر به شیوۀ تو
مگر که رود شوم در رثای تو ای کوه!

میان هرولۀ شور سوگوارانت
هزار شکر که هستم یکی از این انبوه

طنین نام تو فخر و بزرگی است و شرف
سلام بر تو پدر! ای بزرگ! ای نستوه!

در رزم آتش و خون، ایران ادامه دارد

محمد مرادی — Mon, 09 Mar 2026 17:01:00 GMT

در رزم آتش و خون، ایران ادامه دارد
هرچند کین و مکرِ شیطان ادامه دارد

تصویر "او" که افتاد در آینه "تو" بودی
آیینه گفت با من: ایمان ادامه دارد

تابید آیه‌ی بدر، در حيرت شب قدر
قرآن به سر گرفتم... قرآن ادامه دارد
*
بی‌باک از خطرها، "من" دل زدم به دریا
ای خستگانِ ساحل، طوفان ادامه دارد

برخیز و تیغ بردار! دست از دریغ بردار!
خوابیدگانِ پستو... میدان ادامه ادامه دارد

ما دشمن یزیدیم... حرّیم یا شهیدیم:
پیمانه‌گر بیفتد، پیمان ادامه دارد

ای‌بمب‌ها بریزید، ای کینه‌ها ببارید
تهران نمی‌هراسد... تهران ادامه دارد

گل‌داد باز پرچم... در دست شهر محکم:
ما زنده‌ایم "آری"... ایران ادامه دارد

چه کرده‌است روحِ امینِ تو با این شیاطین

احسان کاوه — Sun, 08 Mar 2026 09:27:00 GMT

رسیدی به والاترین قلّه، ای مرغ آمین!
شهیدِ شرف! نوش جان تو این شهد شیرین

رسیدی به آغوشِ بازِ امام شهیدان
امامِ شهید! ای حسینی! ‌خمینی خونین!

رسیدی به زیباترین نقطه زندگانی
به آن پله آخرِ برتر از این مضامین

دمیدی به جان‌های ما مردگان، سوره فتح
نمی گنجد‌ اوصاف عرفان تو در دواوین

تو ای آبروی بنی‌آدم‌! ای عزم انسان!
چه کرده‌است روحِ امینِ تو با این شیاطین

نوید فروپاشی کوه صهیون رسیده‌است
جز این نیست تاوان و تسکین این داغ سنگین

ندا می رسد زود، در ظهرِ یک عصر نزدیک
نماز عشا کربلا، صبح فردا فلسطین

علی غریب شد، اما دوباره تنها نه

رباب کلامی فرد — Sun, 08 Mar 2026 09:14:00 GMT

مپرس داغ پدر سرد می‌شود یا نه
که مرگ قصۀ مرداب‌هاست، دریا نه

که در مصاف نشان داده است این دریا
دل مواجهه دارد، سر مدارا نه

که نقل داغ پدرکشتگی‌ست قصۀ ما
زمان زمان تلافی‌ست، نه تماشا... نه

ستاره‌ای که خطر می‌هراسد از نامش
به وقت حادثه می‌ترسد از خطرها؟ نه

بگو عقب بنشینند قوم ترسوها
که جنگ کار شما نیست بی‌جنم‌ها! نه

نگاه کوته شب‌تاب‌ها چه می‌فهمد
که شوق شیوۀ پروانه‌هاست، پروا نه

قرار آخر سردارها سرِ دار است
کسی ندیده که باشند اهل حاشا، نه

میان ما و شهیدانمان قراری بود
نشسته‌ایم به پای قرار، از پا نه

به خون به دفتر تاریخ ثبت خواهد شد
علی غریب شد، اما دوباره تنها نه

هماره موج غمش سر به سینه می‌کوبد
مپرس داغ پدر سرد می‌شود یا نه...

ماییم و تیغ و دشمن و فریادِ «یاعلی»

حسن صنوبری — Sat, 07 Mar 2026 06:14:00 GMT

(ترکیب‌بندی در سوگ و حماسهٔ رهبر ایران، فرماندهٔ آزادگان، و‌ نائب حضرت ولی عصر ـسلام الله علیه- آیت‌اللهِ شهید، خامنه‌ای)

برخیز! هان! که معرکهٔ امتحان رسید
بشنو! که بانگ ماتم آخرزمان رسید

بنگر که باز حضرت زهرا به سوی خاک
با اشک و آه از حرم آسمان رسید

آیا حسین بار دگر سربریده شد؟!
کآه و فغان به خیمهٔ کرّوبیان رسید؟

فرق علی‌ست در رمضان، باز خون‌چکان؟!
کاینگونه زلزله به زمین و زمان رسید؟

خون گریه کن، که موسم آسودگی گذشت
فریاد کن، که صبر محمّد به جان رسید

آن ترس کهنه‌ای که به دل بود سال‌ها
خاکم به سر، به عالم امکان همان رسید

خاکم به سر که از تن ما سر نرفت و آه
تیغ ستم به نائب صاحب‌زمان رسید

وآنگه شرار نسل‌کشان و حرامیان
سوزنده تا به مدرسهٔ کودکان رسید

یک چشم سوی دشمن و یک چشم بر خیام
آوخ چه‌ها کشید، دم واپسین امام

|||
برخیز! هان! که حیدر کرار کشته شد
شیرخدا، دوباره، دگربار کشته شد

ای انتقام! خیز! که رهبر ز پا نشست
ای کاروان! بمان! که جلودار کشته شد

آری «علی» دوباره و در «ماه روزه» باز
با دست خصم قاتل خونخوار کشته شد

در جنگ تن‌به‌تن نه و با آگهی، که باز
از پشت سر، به خنجر غدار کشته شد

دردا، حنا، محاسن خود را به خون گذاشت
مردی که در نهایت ایثار کشته شد

گفتند «خانه بود مگر...؟» آه، باز هم
در زیرِ بارِ تهمتِ اغیار کشته شد

می‌شد نهان شود، بگریزد، ولی امام
مردانه در میانهٔ پیکار کشته شد

از مرگ خویش آگه و با قتل خویش شاد
آنک به شوق لحظهٔ دیدار کشته شد

یک جو هم از خزانهٔ دنیایتان نخواست
او که به دست قوم رباخوار کشته شد

این بس، برای پاکی آن لاله‌گون‌عبا
شد کشته با درندگیِ اشقی‌الاشقیا

|||
برخیز هان! که همهمهٔ کربلا به‌پاست
شورِ نشور و دمدمهٔ ابتلا به‌پاست

برخیز هان! که زینب کبری‌ست نوحه‌خوان
برخیز هان! که ولولهٔ نی‌نوا به‌پاست

«باز این چه شورش است که در خلق عالم است؟
باز این چه رستخیز» که در کوچه‌ها به‌پاست؟

از نو صدای هلهلهٔ کوفیان رسد
خاکم به سر، عزای شه اولیا به‌پاست

از نو حسین، تشنه‌لبان، کشته شد، هلا!
بار دگر حماسهٔ خون خدا به‌پاست

تنها نه و دوباره به همراه کودکش
خون گریه کن که ماتم آل عبا به‌پاست

از نو علی اصغر و از نو رقیه ... آه...
بر سر بزن که معرکهٔ اشقیا به‌پاست

یک عمر دم زدید، گر از یاری حسین
نک آزمون دعویِ یالیتنا به‌پاست

نامرد تا ز مرد شناسد، امام عصر
آنک دوباره محشر قالو بلا به‌پاست

بر ذوالفقار خشم، زده تکیه، ندبه‌خوان
فرماندهٔ زمین و زمان، صاحب‌الزمان

|||
مهدی بیا که مشرق و مغرب خراب شد
هنگام انتقام و شب انقلاب شد

مهدی بیا که زلزلهٔ واپسین رسید
مهدی بیا که ساعت روز حساب شد

مهدی بیا که برفِ نشسته به کوهِ پیر
با خونِ آفتابِ شفق در خضاب شد

شد بی‌حساب کار جهان، بی‌کتاب هم
مهدی بیا که وقت حساب و کتاب شد

پر شد بساط خاک ز خوناب ظلم و‌ جور
هنگام عدل و وقت سوال و جواب شد

زنجیر پاره کرده، سگ هار، آشکار
مهدی بیا که جهل جهان بی‌حجاب شد

حشر وحوش و دولت دیوان و کین کفر
ای ذوالفقار! وقت نزول عذاب شد

دردا! چه شد که سنگ‌دلان شادمان شدند؟
وایا! چه شد که باز دل سنگ آب شد؟

افتاد روی خاک علمدار لشکرت
مهدی بیا که تیره رخ ماهتاب شد

این‌بار جای آب، علمدار مهربان
می‌خواست آفتاب رساند به کودکان

|||
ای دل بیا که صیحهٔ آخرزمان رسید
فصل شروع سخت‌ترین امتحان رسید

وایا اگر خموشی و افسرده باز هم!
برخیز! هان! که نوبت ایرانیان رسید!

دیو سپید بین! که پس از قرن‌ها سکوت
او را زمان غرش آتشفشان رسید

بنگر شکوه کوه دماوند را که چون
از دامنش هزار جحیمِ جهان رسید

آتشفشان خشم خداوند ذوالجلال
همچون شهاب و‌ صاعقه از لامکان رسید

این لشکر امام زمان است در زمین
این نصرت خداست که از آسمان رسید

این فرصت دوبارهٔ انسانِ دهر بود
آنک به جسم مردهٔ ایام جان رسید

برقِ مهیبِ تیغِ سواری در آسمان
تا آخرین ستارهٔ این کهکشان رسید

آیا تو هم شنیدی و آیا درست بود؟
از سمت مکه بود صدای اذان رسید؟

اکنون که پیش تاخت از این کاروان، «ولی»
ماییم و تیغ و دشمن و فریادِ «یاعلی»

حکیمِ شاعرِ مردِنبردِ آیت‌اللهی

میلاد حبیبی — Fri, 06 Mar 2026 09:31:00 GMT

برایت گریه کردم، شعر گفتم، شعر کوتاهی
به شوق آفرینی، خوب بودی، طیب‌اللهی

دلم تنگ تو بود و تا اذان صبح را گفتند
شب دلتنگی‌ام آمیخت با اشک سحرگاهی

به چشمت زل زدم، گفتم عجب یاقوت و مرجانی!
قدم برداشتی؛ گفتم عجب سروی، عجب ماهی!

چه در روح جوانت بود ای حسن خدادادی
که با موی سپیدت نیز این اندازه دلخواهی

به سمت قله می‌رفتیم، آه ای قافله‌سالار
کمر بر قتل تو بستند دزدان سر راهی

غمت سنگین‌تر از تاب من است و چاره‌ای هم نیست
به دوشش می‌کشد این‌بار کوهی را پر کاهی

دلم می‌سوزد و می‌سوزد و می‌سوزد و ای داد
نهان دارم هزار آتش‌فشان را پشت هر آهی

در آغوش شهادت رفت دور از چشم ما مردم
حکیمِ شاعرِ مردِنبردِ آیت‌اللهی

چقدر امید و روشنی میان آن نگاه بود

علی سلیمیان — Thu, 05 Mar 2026 00:11:00 GMT

نه زندگی ساده‌‌‌ای که داشت مثل شاه بود
نه خانه‌ی محقر‌ش شبیه بارگاه بود

نه یک بهانه داده دست خلق خانواده‌اش
نه در تمام زندگی‌ش نقطه‌ای سیاه بود

اگرچه بود بی‌امان پی رفاه مردمش
ولی کجا دمی برای خود پی رفاه بود؟

بپرس از منی که دیده‌ام چه بود آن شکوه
چه قامتی که سرو بود و چهره‌ای که ماه بود

چقدر هیبت و صلابت آن صدای خسته داشت
چقدر امید و روشنی میان آن نگاه بود

برای من که عاشق دو چشم مست او شدم
یقین خمار چشم دیگری شدن گناه بود

همیشه خانه‌اش گشوده بود روی این و آن
همیشه شانه‌اش برای مردمش پناه بود

کسی که حس بودنش امید و اقتدار داشت
کسی که نطق‌های روشنش چراغ راه بود

کسی که پشت‌گرمی مقاومت به عزتش
کسی که یک‌تنه برای امتش سپاه بود

بنازم این غیور را که لحظه‌ی شهادتش
نه خارج از دیار خود نه در پناهگاه بود

برای ما که تکیه‌گاه‌مان خدا فقط خداست
حماسه‌ی شهادتش قرین اشک و آه بود

به زودی انتقام ما به خصم می‌زند نهیب
که کشتن امام ما چقدر اشتباه بود!

در سوگ شما زبان من بند آمد

ناصر فیض — Wed, 04 Mar 2026 13:29:00 GMT

یک عمر نشسته بود بر درگاهت
آگاه ز روح و جان مرگ آگاهت

چون دید میانه‌ای نداری با مرگ
او رفت و شدی شهید و شد دلخواهت

اندوه تو با هزار ترفند آمد
خشکاند به لب هر آنچه لبخند آمد

در وصف شهید گفته‌ام شعر، زیاد
در سوگ شما زبان من بند آمد

امسال، بیت نه، همه طوفان بیاورید!

سیده اعظم حسینی — Wed, 04 Mar 2026 12:47:00 GMT

به یاد شبهای بی‌تکرار نیمه ی رمضان...

باران بیاورید! بهاران بیاورید!
هر جا شکسته‌ای ست به سامان بیاورید!

امسال هم به سنّتِ دیدارِ شعر و "ماه"
شاعر بیاورید! غزلخوان بیاورید!

قدری عوض کنید فضای حضور را
امسال در حسینیه "رَیّان" بیاورید!۱

میلاد مجتباست ولی "فَابکِ لِلحُسَین"
با اشک، خون به این رگ و شریان بیاورید!

در اقتدا به زخمِ عبا، جای جانماز
همراه خویش، پرچم ایران بیاورید!

امسال پای سفره‌ی افطار شاعران
بشقاب‌های خالی و بی‌نان بیاورید!

تشنه‌ست میزبان، نکند موقع اذان
آبی برای خوردن مهمان بیاورید!

ای شاعران به حرمت لب‌های میزبان
در شعر خویش واژه‌ی "عطشان" بیاورید!

این جا دری شکسته... همین کافی است تا
در شعر روضه‌های فراوان بیاورید!

مانند قبل هدیه بیارید باز هم!
جای کتاب، هدیه ولی "جان" بیاورید!

انگشتری که نیست نخواهید از او! مباد
شرمی به روی چهره‌ی ایشان بیاورید!

گر اشک خواستید و تمنا ز چشم‌هاش
هر جا که هست نام شهیدان بیاورید!

حتی به سوگ هم که نشستید، شاعران!
هرگز مباد شعر پریشان بیاورید!

تا خاک "بیت"، کور کند چشم خصم را
امسال، بیت نه، همه طوفان بیاورید!

قاموس‌های عزّت و خون را ورق زنید
هر واژه‌ای که هست، به میدان بیاورید!

ما رو به قلّه ایم، بگویید سربلند:
"ای گام‌های جازده! ایمان بیاورید!"

این بغض را به خانه شکستن صلاح نیست
این بغض را به هر چه خیابان بیاورید!

حالا به یاد کوچه‌ی "سرشور" و کودکش۲
این پیر را به سمت خراسان بیاورید!....

۱- ریان بن شبیب
۲- کوچه سرشور در مشهد، زادگاه رهبر عزیز...

دلا خالی از استغاثه مباش در اوج رثا بی حماسه مباش

سید محمدرضا یعقوبی آل — Mon, 02 Mar 2026 19:36:00 GMT

به سینه دلم دست و پا می‌زند
امام زمان را صدا می‌زند

بیا هم‌نوا با امام زمان
«مِنَ المؤمنینَ رجالٌ» بخوان

شهادت به توفیق عظما رسید
به فیض ملاقات آقا رسید

اگر رفت آقا خدایش که هست
به گوش دل ما صدایش که هست

دلا خالی از استغاثه مباش
در اوج رثا بی حماسه مباش

مبادا فقط آه و زاری کنیم
نباید فقط سوگواری کنیم

اگر رهبرم رفت راهش که هست
مرامش، ندایش، نگاهش که هست

فروریخت خون دل از چشم‌ ما
فروزان شده آتش خشم ما

ببایست صبر از خدا خواستن
به خون‌خواهی او به‌پا خاستن

الا ای سپاه امام زمان
«اَعِدّوا لَهُم مَا استَطَعتُم» بمان

بگیر از کف کافران حربه را
بزن با تمام قوا ضربه را

که شرط ولایت قوی ماندن است
به هر عرصه‌ای معنوی ماندن است

بزن تا بگیرند دائم عزا
بدان «لَنْ يَضُرُّوكُمْ إِلَّا أَذًى»

به حکم «لَکُم فِی القِصَاصِ حَيَاة»
بزن برق‌‌آسا چنان «عادیات»

به‌پا کن قیامت در این واقعه
نظر کن به آیات «القارعه»

حذر کن از این قوم پیمان‌شکن
بزن ضربتی سخت دندان‌شکن

بزن سیلی آن‌گونه بر کفر و شر
که از جای خود برنخیزد دگر

به حیفا بکُش آن‌همه دیو را
بزن شخم شهر تل‌آویو را

مبادا دگر خواب راحت کنند
مگر که به گور استراحت کنند..

«فَإِنَّ مَعَ العُسرِ یُسرا» بخوان
پِیِ نصر، آیات «اسری» بخوان

نشان ده شدیداً «اولی بَأس» را
بزن از سران ستم رأس را

می‌آییم با پرچم کربلا
«بَعَثنَا عَلَيكُم عِبَاداً لَنا»

به حکم «فَجَاسُوا خِلالَ الدِّيار»
می‌آییم با تکیه بر ذوالفقار

«چه خوش گفت فردوسی پاکزاد..
چو ایران نباشد تن من مباد»

که این سرزمین کشور حیدر است
دعای رضا پشت این کشور است

«وَ اُملی لَهُم إِنَّ كَيدی مَتين»
«وَ لَن يَجعَلَ اللَّهُ لِلكافرين»

«عَلَى المؤمنينَ سَبيلًا» بخوان
«وَ سَبِّحهُ لَيلًا طَويلًا» بخوان

ز محراب تا حرب آماده باش
و از شرق تا غرب آماده باش

توکل به «اِن تَنصُروا اللَّه» کن
توسل به حیدر در این راه کن

نترسیم از سیل تهدیدها
نماندیم در بند تردیدها

که برگ برنده‌ست قرآن ما
سلاحی برنده‌ست ایمان ما

نه عجز و نه تسلیم و نه التماس
کجا کوه از باد دارد هراس؟

اگر کوه، آتشفشانیم ما
اگر ابر، تندرنشانیم ما

بگویید با سامری‌های گاو
به فرعونیان نشسته به ناو

شما نیز گردید آخر غریق
شما نیز «ذوقوا عَذابَ الحَریق»

به فضل خدا عزم ما محکم است
اباالفضل حامی این پرچم است

فقط با یدالله در بیعتیم
علی را که داریم ابرقدرتیم

به هر صبح و شام و طلوع و غروب
به ذکر علی «تَطمَئِنُّ القُلوب»

زمین می‌رود آسمانی شود
زمان با تو صاحب‌زمانی شود

همه بشنویم از صغیر و کبیر
امیری حسینٌ و نعم الامیر

خدای خامنه‌ای زنده است ای مردم

محمد رسولی — Mon, 02 Mar 2026 18:52:00 GMT

بگو بهار نیاید به این دیار امسال
که نیست در دل ما شوقی از بهار امسال

بگو بهار نیاید که ما عزاداریم
که حال عید نداریم، گرم پیکاریم

به هم فشرده تر از هر زمان شده صف ما
بلند شد علم انتقام در کف ما

بگو به دشمن‌مان تیغ زخم عریان است
به انتقام شهیدی که جان ایران است

عزیز ما، نفس ما، قرار ما، دل ما
که در تلاطم امواج بود ساحل ما

کسی که چشمه‌ی آرامشم نگاهش بود
کسی که خنده‌ی او آب روی آتش بود

چگونه باورمان باشد او از اینجا رفت
بسوز ای دل غم‌دیده‌ام که آقا رفت

اگرچه بغضِ دل ما شکست ای مردم
خدای خامنه‌ای زنده است ای مردم

اگرچه تیر مصیبت نشسته در جگر است
خدای خامنه‌ای از همه بزرگتر است

کسی که رو به خدا میرود نمی‌میرد
شهید خامنه‌ای تا ابد نمی‌میرد

شهید خامنه‌ای، آن مجاهد نستوه
که ایستاد همه عمر خویش را چون کوه

بزرگ مرد شجاعت، کدام خامنه‌ای؟
یگانه مرد شهادت، امام خامنه‌ای

همان‌که ثانیه‌ای از جهاد خسته نشد
به گردباد حوادث قدش شکسته نشد

تمام عمر به غیر از مسیر نور نرفت
ز جان گذشت ولی زیر بار زور نرفت

ز خاطرم نرود آن تبسمش هرگز
گذشت از خود و از حق مردمش هرگز

برید از همه دنیا و از شهیدان نه
گذشت از همه چیزش ولی از ایران نه

بگو یزید بمیرد، حسین ما زنده است
بشارتی که به ما داد یادمان مانده است

بشارتی که به ما گفت قله نزدیک است
ببند دل به سحر، شب اگرچه تاریک است

زمان، زمانه‌ی تردید و یأس هرگز نیست
امام من به من آموخت ترس جایز نیست

نترس ای دل غمدیده روزگار این است
که لحظه لحظه‌ی آن امتحان و تمرین است

نترس آینه‌ی ما ترک نخواهد خورد
بدون فتنه که ایمان محک نخواهد خورد

اگرچه دفتری از داغ بر جبین‌ها هست
نترس در دل تاریخ بیش از این‌ها هست

به وعده‌های الهی، عزیز شک نکنی
به گوشه گیری خود ظلم را کمک نکنی

اگرچه داغ، از این سینه صبر برده عزیز
خداست حافظ دینش، خدا نمرده عزیز

چو لاله باش، به دامان صخره ها گل کن
اگر که سنگ شود فتنه ها تحمل کن

بگو بگو که تو هم این شعار را بلدی
«زمانه بر سر جنگ است یا علی مددی»

زمانه بر سر جنگ است و ما نمی‌ترسیم
بگو که از احدی جز خدا نمی‌ترسیم

زمان، زمانه‌ی نابودی شیاطین است
بهای خون شهید عزیز ما این‌ است

اگرچه رفت و به دل زخم جاودانش هست
امام عصر حواسش به عاشقانش هست

امام عصر‌ خودش صاحب عزا شده است
که بیت نایب او خاک کربلا شده است

چه تربتی که شده این شهید هم‌رنگش
چه کربلا که همه عمر بود دل‌تنگش

حسين بي تو بهشت ارزني نمي ارزيد
سه بار نام تو را بردم و دلم لرزيد

دلم به ياد تو لرزيد و ديده ام تر شد
ز اشك آتش عشق تو شعله ورتر شد

به جز خدا احدي حد خون بهايت نيست
بهشت چيست، اگر خاك كربلايت نيست؟

براي نور حضور ستاره اي كافي است
براي روضه ات آري اشاره اي كافي است

كه روضه ی تو زياده سخن نمي خواهد
مرملٌ بدما كه كفن نمي خواهد

در آن میانه که خون بود راز شیدایی
چه دید زینب کبری به غیر زیبایی

جهان ندیده زنی را به استواری او
غروب فرشچیان محو بردباری او

چه دیده او که چنین فاتحانه جنگیده است
نه با یزید لعین، با زمانه جنگیده است

کلام او شده پژواکی از کلام علی
میان معرکه آمد زنی به نام علی

صدای خطبه‌‌ی او، مقتل هیاهو بود
نجات کشتی در خون فتاده با او بود

شبیه او که شد از زخم‌ها لبالب کیست
کسی هنوز نفهمیده است زینب کیست

کسی هنوز نفهمیده ماتم او را
جهان ندیده غمی در حد غم او را

غمی که دیده شد از آخرین نگاه حسین
غمی به وسعت گودال قتلگاه حسین

به قتلگاه که زینب رسید، حیران بود
تن برادر او زیر سنگ پنهان بود

به قتلگاه که زینب رسید غوغا شد
سر برادر او روی نیزه پیدا شد

سری که آینه‌ی لاله‌زار‌ آن دشت است
گهی به نیزه بلند است و گاه در تشت است

ببین ز روضه‌ی بزم یزید غربت را
ز خیزران چه بگویم؟ شکست حرمت را

هر روز در دل من، دیدار شاعران است

علیرضا نورعلی پور — Mon, 02 Mar 2026 15:28:00 GMT

گفتی شهید زنده‌است، گفتی که مرگ، جان است
گفتی شهادت آیا، جز عمرِ جاودان است؟

گفتی به حکم قرآن، پاینده باد ایران!
این خطه مرز ایمان، این خاک، آسمان است

گفتی به ما حکایت، از غیرت و شجاعت
گفتی به ما که شیطان، دنبال داستان است

چندین هزار موشک، لبیک ماست بی شک
مشتی که صهیون از آن، انگشت بر دهان است

ای مرد پایمردی، روزی که بازگردی
عالم به لطف مهدی، در امن و در امان است

ای بی‌نظیر دلبر، ای بی‌بدیل رهبر
دلتنگی‌ام برایت، آن‌سو تر از بیان است

حال ای امین امت، بی انتظار نوبت
هر روز در دل من، دیدار شاعران است

رد می‌شویم باز هم از ازدحام ها

عاطفه جوشقانیان — Mon, 02 Mar 2026 10:55:00 GMT

از ما به تو همیشه و هرجا سلام ها
ای راه تو ادامه راه امام ها

ای لهجه فصیح تو از نسل بوتراب
لحن تو جاری است میان کلام ها

ما شور محشریم، خروشی فراتریم
الله اکبریم به لب های بام ها

در خلوتم صحیفه و فتح و توسل است
رد می‌شویم باز هم از ازدحام ها

والامقام! پس چه شد آخر پناهگاه؟
آن جلوه و تجمل والا مقام ها..

شادند از نبود تو یک عده نانجیب
آه از مرام طایفه بی مرام ها

ما جنگ را شروع نکردیم هیچگاه
اما نصیب ما شده حسن ختام ها

دم می‌زنیم از تو و از انتقام تو
بعد از تو زنده‌اند دمادم قیام ها

به سمت قله میرفتیم آه ای قافه سالار

میلاد حبیبی — Mon, 02 Mar 2026 02:29:00 GMT

برایت گریه کردم، شعر گفتم شعر کوتاهی
به شوق آفرینی،«خوب بود»ی، طیب‌اللهی

دلم تنگ تو بود و تا اذان صبح را گفتند
شب دلتنگی‌ام آمیخت با اشک سحرگاهی

به چشمت زل زدم، گفتم عجب یاقوت و مرجانی
قدم برداشتی گفتم عجب سروی ، عجب ماهی

چه در روح جوانت بود ای حسن خدادادی
که با موی سپیدت نیز این اندازه دلخواهی

به سمت قله میرفتیم آه ای قافه سالار
کمر بر قتل تو بستند دزدان سرراهی

غمت سنگین‌تر از تاب من است و چاره‌ای هم نیست
به دوشش میکشد انگار کوهی را پر کاهی

دلم می‌سوزد و می‌سوزد و می‌سوزد و ای داد
نهان دارم هزار آتش فشان را پشت هر آهی
::
در آغوش شهادت رفت دور از چشم ما مردم
حکیمِ شاعرِ مردِنبردِ آیت‌اللهی

گفت و خواندید چه زیبا همه «ای ایران» را

قاسم صرافان — Sun, 01 Mar 2026 20:22:00 GMT

چه خبرهاست در آن قلب چراغانیِ‌‌تان؟
آی مردم! چه خبر از دل طوفانیِ‌تان؟

کور باد! آنکه ندید این همه یک‌رنگی و عشق
مرگ بر آن که کمر بست، به ویرانیِ‌تان

از همان روز که با نوح، به دریا زده‌اید
در هراس است ستم از دل طوفانیِ‌تان

گفت و خواندید چه زیبا همه «ای ایران» را
غرق همخوانی‌تان، یار خراسانیِ‌تان

ترک و لر، فارس، عرب، بندری و کرد، بلوچ
وای اگر شعله کِشد، غیرت ایرانیِ‌تان

چیست فرجام شغالی که در اُفتَد، با شیر؟
جان به در کِی بَرَد، این دشمنک جانیِ‌تان؟

خواندم از آرش و دیدم که کمان دست شماست
موش‌ها، در به در، از موشک «طهرانی‌»تان

چون تَهمتَن، همه یک تن، به فدای وطنید
مثل سلمان، خودِ عشق است، مسلمانیِ‌تان

در دل جنگ، خطر، سیل، شما چون کوهید
چشم بدخواه، ندیده‌‌ست پریشانیِ‌تان

خصم، از خشم شما ترس به جان، می‌داند
که غیورید همه، چون یل کرمانیِ‌تان

این شب تار، به قهار قسم! رفتنی است
صبحِ در راه جهان، قسمت پایانیِ‌تان

روسفیدانِ زمین، از دل غربال زمان!
روزهای خوش دنیا، همه ارزانیِ‌‌تان

در خرابات شما نور خدا می‌بینم
چه خبرهاست در آن قلب چراغانیِ‌‌تان؟

در بهار افکنده رخت و در خزان برخاستم

سیدعلی حسینی خامنه ای — Sun, 01 Mar 2026 12:44:00 GMT

از سر جان بهر پیوند کسان برخاستم
چون الف در وصل دل‌ها از میان برخاستم

واژگون هرچند جام روزی‌ام چون لاله بود
از کنار خوان قسمت شادمان برخاستم

بزم هستی فرضی از مهر فروزان تو بود
همچو شبنم چهره چون کردی عیان برخاستم

همچو بلبل با گران‌جانان ندارم الفتی
طوطیان چون لب گشودند از میان برخاستم

از لگدکوب حوادث عمر دیگر یافتم
چون غبار از زیر پای کاروان برخاستم

طاقت دم‌سردی دوران ندارم همچو گل
در بهار افکنده رخت و در خزان برخاستم

آزمودم عیش راحت را به کنج دام تو
از سر جولان‌گه کون و مکان برخاستم

صحبت شوریده‌حالان مایهٔ شوریدگی‌ست
با «امین» هر گه نشستم بی‌امان برخاستم

کنار لاله‌رخان آشیانه می‌سازم

سیدعلی حسینی خامنه ای — Sun, 01 Mar 2026 12:44:00 GMT

ز آه سینۀ سوزان ترانه می‌سازم
چو نی مایۀ جان این فسانه می‌سازم

به غمگساری یاران چو شمع می‌سوزم
برای اشک دمادم، بهانه می‌سازم

پر نسیم به خوناب اشک می‌شویم
پیامی از دل خونین روانه می‌سازم

نمی‌کنم دل ازین عرصهٔ شقایق‌فام
کنار لاله‌رخان آشیانه می‌سازم

در آستان به خون خفتگان وادی عشق
برون ز عالم اسباب خانه می‌سازم

چو شمع بر سر هر کشته می‌گذارم جان
ز یک شراره هزاران زبانه می‌سازم

ز پاره‌های دل من شلمچه رنگین است
سخن چو بلبل از آن آشیانه می‌سازم

سر و تن و دل و جان را به خاک می‌فکنم
برای تیر تو چندین نشانه می‌سازم

کشم به لجّهٔ شوریدگی بساط «امین»
کنون که رخت سفر چون کرانه می‌سازم

دلبستۀ یاران خراسانی خویشم

سیدعلی حسینی خامنه ای — Sun, 01 Mar 2026 12:44:00 GMT

سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویشم
چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش
چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم

لب باز نکردم به خروشی و فغانی
من محرم راز دل طوفانی خویشم

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی
عمری‌ست پشیمان ز پشیمانی خویشم

از شوق شکرخند لبش جان نسپردم
شرمندۀ جانان ز گران‌جانی خویشم

بشکسته‌تر از خویش ندیدم به همه عمر
افسرده‌دل از خویشم و زندانی خویشم

هرچند «امین»، بستۀ دنیا نی‌ام اما
دلبستۀ یاران خراسانی خویشم

صبح است جانا شوری به پا کن

سیدعلی حسینی خامنه ای — Sun, 01 Mar 2026 12:44:00 GMT

با شب‌ستیزان دل همنوا کن
صبح است جانا شوری به پا کن

از ساغرِ صبح جان می‌تَراود
جامی به دست آر کامی روا کن

در راه مقصود گامِ طلب نِه
سوی درِ دوست روی دعا کن

در صبحگاهان دریاب خود را
از صبحدم وام، نقدِ صفا کن

افشان به دل‌ها عطرِ گلِ عشق
بگذر به هر کوی کارِ صبا کن

از کارِ دل‌ها بُگشا گره‌ها
سرپنجه خویش مشکل‌گشا کن

رُو پاس میدار سعیِ کسان را
باری «امین» باش باری وفا کن...

دلم قرار نمی‌گیرد از فغان بی تو

سیدعلی حسینی خامنه ای — Sun, 01 Mar 2026 12:44:00 GMT

دلم قرار نمی‌گیرد از فغان بی تو
سپندوار ز کف داده‌ام عنان بی تو

ز تلخکامی دوران دلم نشد فارغ
ز جام عیش لبی تر نکرد جان بی تو

چون آسمان مه‌آلوده‌ام ز تنگدلی
پر است سینه‌ام از انده گران بی تو
نسیم صبح نمی‌آورد ترانه شوق
سر بهار ندارند بلبلان بی تو

لب از حکایت شب‌های تار می‌بندم
اگر امان دهدم چشم خون‌فشان بی تو

چو شمع کشته ندارم شراره‌ای به زبان
نمی‌زند سخنم آتشی به جان بی تو

ز بیدلی و خموشی چو نقش تصویرم
نمی‌گشایدم از بی‌خودی زبان بی تو

از آن زمان که فروزان شدم ز پرتو عشق
چو ذره‌ام به تکاپوی جاودان بی تو

عقیق صبر به زیر زبان تشنه نهم
چو یادم آید از آن شکرین‌دهان بی تو

گزاره غم دل را مگر کنم چو امین
جدا ز خلق به محراب جمکران بی تو

خورشید من برآی که وقت دمیدن است

سیدعلی حسینی خامنه ای — Sun, 01 Mar 2026 12:35:00 GMT

دل را ز بیخودی سر از خود رمیدن است
جان را هوای از قفس تن پریدن است

از بیم مرگ نیست که سر داده‌ام فغان
بانگ جرس به شوق به منزل رسیدن است

دستم نمی‌رسد که دل از سینه برکنم
باری علاج شکر گریبان دریدن است

شامم سیه‌تر است ز گیسوی سرکشت
خورشید من برآی که وقت دمیدن است

سوی تو ای خلاصهٔ گلزار زندگی
مرغ نگه در آرزوی پر کشیدن است

بگرفته آب و رنگ ز فیض حضور تو
هر گل در این چمن که سزاوار دیدن است

با اهل درد شرح غم خود نمی‌کنم
تقدير غصهٔ دل من ناشنیدن است

آن را که لب به جام هوس گشت آشنا
روزی «امین» سزا لب حسرت گزیدن است

شعر فارسی آیات غمزه

قسم به مشت گره کرده‌ات که فریادیم

آه ای دماوند! ای دماوند! ای دماوند!

سیمرغ در این سرزمین پرباز کرده‌است

عزم حسین‌وار تو را هیچ‌کس نداشت

آه ای سرود ملی ایران صدای تو!

آری شهید زنده‌ٔ ما! زنده‌تر شدی

گرفته بود به زیر عبای خویش وطن را

پس از تو طنین صدای تو هست

ما وارثان خون گلویی بریده‌ایم

ببخش دور نشستم ببخش دیر رسیدم

که هرچه خون داد زنده تر شد، چه انقلابی عجب نظامی

برایت سیل اشک دیده کافی نیست، اقیانوس!

سنگینی بار امانت بود بر شانه‌های چون دماوندش

حکایت علف هرزه و حکایت داس

ما رستمِ بعد هفت خوانیم

غبطه خوردم به شعر فردوسی، غبطه خوردم به شاعر مردم

ببین طلیعۀ آن صبح ماندگار رسید

این ناجیان، آن جانیانِ اِپْسْتین هستند

دست؛ رازی‌ست برملا نشده

که بی خدا به خدا می‌برد پناه از ما

به مشت خویش گره زد پیام آخر خود را

که من شاگرد مکتب‌خانۀ خون شهیدانم

شنبه، "غروبِ جمعه‌ترین روزِ هفته" است!

لوای خشم بر دوش و به لب لا... آه... الا... آه...

سوگ امام آینه‌ها هم حماسی است

چقدر فاصله دارد غم تو با اندوه

در رزم آتش و خون، ایران ادامه دارد

چه کرده‌است روحِ امینِ تو با این شیاطین

علی غریب شد، اما دوباره تنها نه

ماییم و تیغ و دشمن و فریادِ «یاعلی»

حکیمِ شاعرِ مردِنبردِ آیت‌اللهی

چقدر امید و روشنی میان آن نگاه بود

​​​​​​​در سوگ شما زبان من بند آمد

امسال، بیت نه، همه طوفان بیاورید!

دلا خالی از استغاثه مباش در اوج رثا بی حماسه مباش

خدای خامنه‌ای زنده است ای مردم

هر روز در دل من، دیدار شاعران است

رد می‌شویم باز هم از ازدحام ها

به سمت قله میرفتیم آه ای قافه سالار

گفت و خواندید چه زیبا همه «ای ایران» را

در بهار افکنده رخت و در خزان برخاستم

کنار لاله‌رخان آشیانه می‌سازم

دلبستۀ یاران خراسانی خویشم

صبح است جانا شوری به پا کن

دلم قرار نمی‌گیرد از فغان بی تو

خورشید من برآی که وقت دمیدن است

در سوگ شما زبان من بند آمد